Piątek, 5 czerwca 2026 – Św. Bonifacego, biskupa i męczennika

Ewangelia (Mk 12, 35-37): Pytanie, które odsłania Boską tożsamość

Sceneria jest uroczysta. Jezus naucza w świątyni jerozolimskiej, w samym sercu religijnego autorytetu Izraela. Wokół Niego tłum, uczeni w Piśmie, faryzeusze. Ci, którzy powinni pierwsi rozpoznać Mesjasza, trwają w duchowej ślepocie. I wtedy Jezus stawia pytanie, które jest jak klucz włożony w drzwi Tajemnicy: „Jak mogą mówić uczeni w Piśmie, że Mesjasz jest Synem Dawida? Sam Dawid mówi w Duchu Świętym: Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjaciół Twoich pod Twoje stopy. Sam Dawid nazywa Go Panem, skądże więc jest [tylko] jego synem?”.

To pytanie nie jest akademickim ćwiczeniem z egzegezy. Jest zaproszeniem do wiary. Uczeni znali genealogie, wiedzieli, że Mesjasz wywodzi się z rodu Dawida. Redukowali Go jednak do ludzkiego władcy, politycznego wyzwoliciela, który przywróci królestwo Izraela. Jezus odsłania przed nimi głębszą warstwę Psalmu 110: Mesjasz jest nie tylko potomkiem Dawida według ciała, ale również jego Panem według Boskiej natury. To ziarno dogmatu o dwóch naturach Chrystusa – prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka, zrodzonego z rodu Dawida według ciała, a z Ojca przed wszystkimi wiekami według Bóstwa.

Syn Dawida, który jest Kyriosem

Ewangeliści notują przejmujący szczegół: „A liczny tłum chętnie Go słuchał”. Prosty lud wyczuwał, że w słowach Jezusa jest moc i prawda, która przewyższa uczone wywody faryzeuszy. Oni słuchali z radością, podczas gdy uczeni zacieśniali się w swoim oporze. W tym kontraście zawiera się dramat każdej duszy: Bóg mówi, objawia swoją tożsamość, a człowiek może albo otworzyć się z prostotą dziecka, albo zamknąć w pysze własnych schematów.

Jezus objawia się tutaj jako Kyrios – Pan, który zasiada po prawicy Ojca. Wkrótce po tej dyspucie zostanie ukrzyżowany, ale właśnie przez krzyż i zmartwychwstanie Jego panowanie stanie się widoczne dla całego stworzenia. Uczeni pytają: „Czyim jest synem?”. Jezus odpowiada: „Jam jest”. To samookreślenie Boga, które słyszymy w krzewie gorejącym, teraz rozbrzmiewa na dziedzińcach świątyni – rozpoznawalne dla tych, którzy mają otwarte uszy serca.

Święty Bonifacy – głosiciel Chrystusa-Pana w sercu pogańskiej Europy

Dzisiejsze wspomnienie liturgiczne przenosi nas z jerozolimskiej świątyni do ciemnych lasów Germanii VIII wieku. Św. Bonifacy, benedyktyn z Anglii, usłyszał to samo pytanie Ewangelii i odpowiedział na nie całym swoim życiem. W czasach, gdy północna Europa tonęła w pogańskich zabobonach, a resztki chrześcijaństwa były skażone herezjami i rozbiciem kościelnym, Bonifacy nie głosił ludzkiego mistrza. Głosił Chrystusa – Syna Dawida i Pana Dawida, prawdziwego Boga i Zbawiciela.

Symbolicznym aktem jego misji było ścięcie świętego dębu poświęconego Thorowi w Geismar. Tym czynem Bonifacy nie tylko burzył bałwana; on głosił, że Chrystus jest Panem również nad siłami natury i duchami, które poganie czcili. Jego życie było nieustanną katechezą o tożsamości Jezusa, który nie jest jednym z wielu bogów, ale Panem wszechrzeczy. Bonifacy nie uznawał kompromisów. Wiedział, że wiara w Chrystusa jako Pana wymaga zerwania z każdą formą idolatrii – nawet za cenę krwi.

Męczeństwo jako ostateczne wyznanie Kyriosa

W 754 roku, w podeszłym już wieku, Bonifacy udał się do Fryzji, by dokończyć dzieło ewangelizacji. W dniu Pięćdziesiątnicy, podczas przygotowań do bierzmowania neofitów, jego obóz został zaatakowany przez pogańskich wojowników. Bonifacy mógł stawiać opór – jego towarzysze chwycili za broń. On jednak powstrzymał ich słowami: „Zaprzestańcie walki. Oddajcie zło dobrem”. Wiedział, że jego Pan, Syn Dawida według ciała, oddał swoje życie na krzyżu. Uczeń nie może być większy od Mistrza. Zginął od miecza, a w dłoni trzymał księgę Ewangelii – ten sam zwój, nad którym debatowali uczeni w jerozolimskiej świątyni.

Jego męczeństwo jest ostateczną odpowiedzią na pytanie postawione przez Jezusa. Bonifacy oddał życie, bo wiedział, że Mesjasz nie jest jedynie potomkiem królewskiego rodu, ale Kyriosem – Panem, który ma władzę nad życiem i śmiercią, i który tego, kto odda Mu życie, nie pozostawi w grobie.

Zakończenie: Słuchać z radością i wyznawać w prawdzie

„A liczny tłum chętnie Go słuchał”. Dziś to my jesteśmy tym tłumem zgromadzonym wokół Jezusa w świątyni naszego serca. Czy słuchamy Go z radością, gotowi przyjąć pełną prawdę o Nim – Synu Dawida i Panu wszechświata? Czy może jak uczeni redukujemy Go do wygodnej kategorii, która nie wymaga od nas radykalnego zawierzenia?

Święty Bonifacy słuchał chętnie – i poszedł za tym głosem aż na krańce znanego świata, aż po męczeńską śmierć. Niech jego wstawiennictwo pomoże nam wyznać, że Jezus jest Panem, i złożyć u Jego stóp każdą bałwochwalczą dębinę, która wyrosła w naszym życiu.

„Panie Jezu, Synu Dawida i Panie mój, otwórz nasze serca na tajemnicę Twojej Boskiej tożsamości. Przez wstawiennictwo św. Bonifacego, który oddał życie za wiarę w Ciebie, umocnij w nas gotowość do wyznawania Cię słowem i czynem. Niech każdy nasz dzień będzie odpowiedzią na Twoje pytanie: Kim jestem dla ciebie? Amen.”

Ks. Ksawery

Kontakt

Masz pytania? Napisz do nas śmiało.

Email

apocrifo1815@gmail.com

© 2026. All rights reserved.

O nas | Polityka prywatności | Regulamin | Polityka zwrotów